IN DIT LAND……

(Gaat heen en offert uw God in dit land; Ex. 8:25)

Er is veel nodig geweest om Farao zover te krijgen dat hij Israël liet gaan. Tien zware plagen waren nauwelijks voldoende om hem daartoe te bewegen.

Soms toonde hij enige inschikkelijkheid. Hij was een toonbeeld van allen die in schijn gehoorzamen aan de Heere, terwijl het hart in wezen onverzettelijk blijft.

Mozes stelt hem namens de Heere de eis om Israël de vrijheid te geven. "Laat Mijn volk trekken, dat zij Mij dienen” (8:1). Dat wil Farao in geen geval. Hij zoekt naar een compromis. Hij wil het volk dan wel laten gaan, maar ze mogen niet te ver weg trekken (8:28). Later laat hij hen wel vrij, maar dan zonder de kinderen (10:10). Nog weer later mogen ze wel gaan, maar ze moeten hun vee achterlaten (10:24).

In de hierboven genoemde tekst vinden we ook zo’n halfbakken voorstel: Dien uw God hier in ons land, in Egypte. Volgens Farao kan dat best. Op die manier blijven ze zijn slaven. Het maakt toch niet uit waar u uw godsdienst uitoefent? Wij zouden in deze tijd dat toch ook accepteren? De Kerk leeft toch midden in de wereld? Geen wereldmijding, maar wereldwijding! Het plan van Farao is heel actueel. Tot in de Refozuil toe.

Mozes echter wijst ook dit af. Hij voorziet allerlei problemen. Onze offers en onze offerdieren zijn voor de Egyptenaar een gruwel. Ze zouden ons stenigen als wij de Heere zouden dienen met onze offers (8:26). Deze offers vormen een onoverkomelijk struikelblok.

Wie geeft u nu gelijk, Farao of Mozes?

Kunnen wij God dienen in de wereld, in Nederland? Of is het beter dat we echt het volkomen isolement zoeken, zoals dat meermalen gebeurd is. De consequentie daarvan is het klooster met de dikke muren.

We hebben toch geen andere keus dan God te dienen in Nederland en in deze cultuur? Dat ging eeuwenlang goed, toen ons volk een christelijke natie was. Nu allerlei "Egyptische” invloeden steeds duidelijker en brutaler worden, zullen hier ook allerlei struikelblokken zichtbaar en voelbaar worden. Geen klooster biedt meer uitkomst; het gaat erom dat we, in de wereld, toch de wereld "verlaten”. U weet waar die uitdrukking ons wordt voorgehouden.

Het kan niet zijn dat Kerk en wereld vreedzaam samenleven. In Egypte mocht niet geofferd worden. Allerlei andere rituelen mochten wel, alleen het offer was taboe. Maar dan hebben we het juist wel over de kern van de zaak. Dan spreken we over het offer van Jezus Christus, Die leed voor de zonden der mensen. Die de last van de toorn Gods gedragen heeft en Die in de plaats van goddelozen Zich gaf aan het vloekhout.

Die waarheid zal in Egypte niet op prijs gesteld worden. We zijn er echt niet zo slecht aan toe dat we onszelf niet kunnen helpen. O nee, de mens zelf heeft alle mogelijkheden om de vragen van leven en dood en van goed en kwaad op te lossen, zo meent de mens van nu. De Kerk mag al nooit de indruk wekken dat er geen andere weg is dan die van het verachte kruis. En verder wil de moderne mens toch wel graag zijn eigen wetten en regels bepalen; in ieder geval willen we ons niet laten knechten door een verouderde regelgeving. Ook dit is waar: de kerk wil er voor de wereld zijn, maar de wereld dringt op die manier de kerk binnen.

Farao zou met een dergelijke oplossing wel kunnen leven.

Wat in het groot niet kan, kan ook in uw hart en leven niet.

Israël moest de Heere een feest houden in de woestijn, maar blijven we van nature niet graag in Egypte? Voelen we ons leven in deze tijd nu echt als een ondraaglijke slavernij?

Heeft ook de levende Kerk niet de neiging om een Egyptische godsdienst op te bouwen? Gods volk mengt ook graag Kerk en wereld door elkaar. We spreken over het offer van Christus, maar u voelt u tegelijk helemaal niet echt vrij van de slavernij van de vleespotten. U wilt telkens weer buiten de vloek van het kruis om behouden worden.

U verlangt soms terug naar de vleespotten. Bedenken we toch dat het leven buiten Christus slechts een slavenleven is. Ook al zoeken we het in de werken der wet, dan nog missen we de vrijheid. Het gaat om het bewuste leven uit Hem Die leidt tot een breuk met Egypte.

Laat de raad van Mozes ons mogen leiden. Dient allen de Heere, maar dient Hem ook alleen. Alleen het Jeruzalem dat Boven is,. Is vrij. Is dat ook reeds uw en jouw moeder?